Konijn Snowy I, 100 x 80 cm, olieverf op doek, © 2018 Alexandra Klimas
Geboren om te sterven.
Een dier wordt geboren en sterft hopelijk pas na een lang en goed leven. Helaas geldt dat niet voor alle dieren. Konijnen in de vleesindustrie worden letterlijk geboren om te sterven. Stel je eens voor… je bent geboren als een schattig, klein, wit pluizenbolletje. Na tien dagen word je, veel te vroeg, van je moeder weggehaald. Je komt in een kleine kooi terecht met andere jonge konijnen. Je hebt heel weinig bewegingsvrijheid en dat wordt steeds minder naarmate jullie groeien. Dan is er geen ruimte meer om te liggen of te bewegen. Je voeten doen pijn, want door de draadgazen kooibodem zijn je voetzolen ernstig beschadigd. Je bent moe, je hebt pijn en veel stress. En op een dag ben je tien weken oud en weeg je 2,5 kilo. En op die dag word je afgevoerd naar het slachthuis.
Konijn Snowy II, 100 x 80 cm, olieverf op doek, © 2018 Alexandra Klimas
Dat is de harde werkelijkheid van jou als slachtkonijn. Je moeder leeft langer dan tien weken. Zij wordt gebruikt om zoveel mogelijk jongen produceren. Ze werpt tien à elf kleintjes per keer. En tien dagen na hun geboorte wordt ze opnieuw bevrucht, terwijl ze dan nog volop bezig is met het zogen van haar jongen. Na een jaar wordt ze vervangen door een jonger exemplaar. Iedereen die dit leest zou zich eens kunnen verdiepen in deze vaak vergeten slachtoffers van de vee-industrie. Konijn Snowy op het schilderij is één van de gelukkigen, die gered is van de slacht.
Konijn Snowy II, 100 x 80 cm, olieverf op doek, © 2018 Alexandra Klimas
Ik probeer konijn Snowy te schetsen…
Alexandra: Waarom kies ik er als kunstenaar voor om deze dieren te schilderen?
Huisdieren worden vertroeteld en geadoreerd, maar dieren voor de vleesindustrie worden aan onze ogen ontrokken. Ik wil deze groep ‘vergeten’ dieren graag onder de aandacht brengen. Kan daarmee onze kijk op deze dieren veranderen? Die vraag houdt mij als kunstenaar bezig. Ik schilder zo realistisch mogelijk om het dier er levensecht te laten uitzien. Ik hoop dat mensen zich hierdoor meer verbonden gaan voelen met het dier en sympathie krijgen voor deze ‘vergeten dieren’.
